Błędy mennicze a uszkodzenia: jak je odróżnić

Za każdym postem w stylu "czy to błąd menniczy?" kryje się jedno pytanie: czy to wydarzyło się w mennicy, czy później? W mennicy to błąd, a błędy się sprzedają. Później to uszkodzenie, a uszkodzenie nie jest warte nic, bez względu na to, jak dziwnie wygląda.

Niemal wszystko, co ludzie znajdują, to ta druga rzecz.

Prawdziwe błędy, w przybliżonej kolejności, jak często się pojawiają

• Bicie pozaśrodkowe. Krążek nie był wyrównany, więc część rysunku jest niewybita i widać pusty sierp. Wartość rośnie wraz z tym, jak bardzo moneta jest przesunięta i czy zachowała się data.
• Podwójne bicie stempla (doubled die). Sam stempel otrzymał podwójny odcisk podczas swojego powstawania, więc każda moneta wybita tym stemplem pokazuje to samo podwojenie, w tym samym miejscu, z zaokrąglonymi i rozdzielonymi literami. To ten najsłynniejszy typ błędu, a cent Lincolna z 1955 roku jest jego najbardziej znanym przykładem.
• Bicie bez obrączki (broadstrike). Wybita bez pierścienia formującego, przez co moneta rozeszła się szerzej i nie ma karbowanego brzegu.
• Krążek z ubytkiem (clipped planchet). Zaokrąglony ubytek na brzegu, powstały tam, gdzie krążki nachodziły na siebie na taśmie blachy. Prawdziwe ubytki mają odpowiadające im osłabienie po przeciwnej stronie obrzeża, i po tym rozpoznaje się fałszerstwa.
• Bicie na złym krążku. Dziesięciocentówka wybita na krążku przeznaczonym na cent. Rzadkie i od razu widoczne na wadze.
• Pęknięcie stempla (die crack lub cud). Wypukła linia albo grudka w miejscu, gdzie pękł stempel. Niewielkie pieniądze, ale prawdziwe.

Ten, który oszukuje wszystkich: podwojenie mechaniczne

Podwojenie mechaniczne wygląda jak podwójne bicie stempla, ale nie jest warte nic. Powstaje, gdy stempel odbija się przy podnoszeniu, ścinając metal, który przed chwilą wybił.

Różnicę widać pod lupą i jest ona jednoznaczna:

• Podwójne bicie stempla: podwojone fragmenty są zaokrąglone i pełnej wysokości, jak dwie kompletne litery nachodzące na siebie.
• Podwojenie mechaniczne: podwojenie jest płaskie i przypomina półkę, rozmazany występ przy krawędzi litery, niższy niż sama litera.

Jeśli wygląda jak zadrapane, to podwojenie mechaniczne. Jeśli wygląda jak dwie litery, daj to sprawdzić.

Uszkodzenia mylone z wartością

• Wgniecenia obrzeża, wyszczerbienia, zarysowania. Zawsze powstają po opuszczeniu mennicy.
• Uszkodzenia środowiskowe. Zielona korozja na miedzi, czarne wżery na srebrze.
• Monety trawione kwasem albo "spooned". Rolowane na łyżce, by pogrubić obrzeże, i sprzedawane jako bicie bez obrączki.
• Litery PMD (post mint damage). Litera, która wygląda na podwojoną, bo coś w nią uderzyło.
• Monety znalezione w ziemi. Niemal zawsze warte mniej niż taka sama moneta wyjęta z szuflady, bez względu na wiek.
• Czyszczone monety. Najkosztowniejszy rodzaj uszkodzenia, bo zwykle robi się to celowo monecie, która była w porządku.

Dlaczego nasz własny katalog ukrywa rekordy błędów

Monety z błędem mają tę samą datę i ten sam kraj co zwykłe bicie, z którego pochodzą, więc mechanizm dopasowywania, który kieruje się tylko liczbami, chętnie przypisze zwykłą monetę do rekordu błędu i poda jego cenę. Zmierzyliśmy, jak to się dzieje: pospolita hiszpańska moneta 5 peset pokazywała cenę błędu typu mule, a portugalskie euro pokazało od $28 do $76 na pół tuzina telefonów.

Dlatego rekord, którego temat wprost nazywa błąd, jest teraz ukryty: dopasowuje się tylko wtedy, gdy sam skan zawiera słowo określające ten błąd. Sama data nigdy go nie odblokowuje, bo każdy błąd dzieli datę ze zwykłą monetą. To niewielka zasada, która zatrzymuje całą kategorię pochlebnych bzdur.

Co zrobić, jeśli podejrzewasz, że masz taką monetę

Sfotografuj ją, obie strony, w rozproszonym świetle. Nie czyść jej, nie pocieraj, i nie wysyłaj nigdzie, zanim ktoś, kto robi to zawodowo, nie zobaczy zdjęcia. Prawdziwe błędy warto zautentykować; uszkodzenie jest warte dokładnie tyle, ile znaczek, którego nie wysłałeś.